Το σημαντικότερο ίσως σώμα ελαφρού πεζικού της στρατιάς του Αλεξάνδρου ήταν αυτό των Αγριάνων ακοντιστών. Ο λαός αυτός φαίνεται ότι είχε είδη από το 352 πχ (ίσως και παλιότερα) φιλικές σχέσεις με το Μακεδονικό βασίλειο. Το 335 πχ όταν ο Αλέξανδρος ξεκίνησε την εκστρατεία στη βαλκανική χερσόνησο, είχε στην διάθεση του και ένα σώμα Αγριάνων ακοντιστών.

Στα Πομακοχώρια της ελληνικής Θράκης, ιδίως τις τελευταίες δεκαετίες, παγιώνεται σταθερά η τουρκική παρουσία μέσω διαφόρων κινήσεων, όπως η δημιουργία τουρκικών βιβλιοθηκών , εργαστηρίων ραπτικής, μαθημάτων κουράν κουρσού κτλ., στα οποία επιτελείται συστηματικά εθνικιστική τουρκική προπαγάνδα. Παράλληλα με αυτές τις κινήσεις, έχουμε το ξήλωμα της ελληνικής παρουσίας στα Πομακοχώρια αλλά και στο ευρύτερο περιβάλλον τους. Κρατικοί φορείς όπως το ταχυδρομείο, το σπίτι του δασκάλου όπου παλιά ήταν υποχρεωτική η μόνιμη παρουσία των δασκάλων στα χωριά, η αστυνομία κτλ εξαφανίζονται σιγά – σιγά, είτε από πιέσεις τουρκόφωνων πολιτευτών, είτε από την αδιαφορία του ελληνικού κράτους.

Το να αποδειχθεί η βουλγαρικότητα των Πομάκων θεωρήθηκε σαν κεντρικό στοιχείο τόσο των εθνογραφικών ερευνών στη Βουλγαρία από το 19ο αιώνα μέχρι πρόσφατα όσο και των επίσημων κρατικών παρεμβάσεων. Οι προσπάθειες αφομοίωσης των Πομάκων στο βουλγαρικό κράτος έγιναν σε διάφορα στάδια. Η πρώτη επιχείρηση μετονομασίας και βαπτίσματος των Πομάκων έγινε στα χρόνια του πρώτου Βαλκανικού πολέμου, ανάμεσα στον Οκτώβριο του 1912 και τον Ιούλιο του 1913.

Το 1920 οι λαοί της Μικράς Ασίας γνώριζαν καλά ότι το κεμαλικό κίνημα στην Τουρκία είναι συνέχεια του Νεοτουρκικού κινήματος και ότι έτσι δεν θα αντέξει καμιά άλλη γλώσσα ή διαφορετική εθνική ταυτότητα. Οι Πομάκοι, όταν αντιλήφθηκαν πόσο επικίνδυνο ήταν για αυτούς το κίνημα του Κεμάλ Μουσταφά, προσπάθησαν να ξεσηκωθούν. Αρχηγός τους ήταν ένας Πομάκος ιμάμης, τον οποίο οι Τούρκοιυποτιμητικά απεκάλεσαν «Γκιαούρ Ιμάμ».